O Zebrze - blog lifestylowy - wnętrza, inspiracje, DIY

22 sie 2016

PASTELOWA WIEJSKA STARA/NOWA KUCHNIA

Czekałam na ten moment blisko dziesięć lat. Czekałam cierpliwie, bo po drodze pojawiały się ważniejsze wydatki, a wtedy zmiany w wiejskim domu, w którym jesteśmy zwykle kilka miesięcy w roku wydawały się niepotrzebną fanaberią.
W naszej wiejskiej kuchni mamy kredens, piec kaflowy, szafkę pod kuchnię gazową, lodówkę i do niedawna były tutaj także trzy paździerzowe szafki rodem z początku lat osiemdziesiątych.
Omijałam je szerokim łukiem, a siadając przy kuchennym stole starałam się siadać w ten sposób alby mieć brzydactwa za plecami ;-).
Zdjęcia kadrowałam tak, żeby na światło dzienne nie wyciekły kompromitujące fotografie.
Kiedy już odnowiliśmy łazienkę, pokój Syna, sypialnię i przedpokoje oraz część kuchni
stało się jasne, że kącik kuchenny z przechodzonymi szafkami będzie następny w kolejce.

Od kilku lat drewniane meble kupujemy w firmie Seart.
Pierwsze łóżka do mieszkania w mieście kupiłam właśnie tam. Potem wymieniałam meble do salonu, meble do sypialni na wsi...za każdym razem kroki kierując do firmy Seart. Z zakupów byłam zawsze bardzo zadowolona, a produkty spełniały moje wymagania pod względem estetyki i trwałości. Kiedy tylko zaplanowaliśmy kolejne zmiany w naszym wiejskim domu stało się jasne,
że zdecydujemy się na mebel drewniany od zaprzyjaźnionego i sprawdzonego producenta.

O kolekcji Charlotte pisałam już w TYM poście.
Piękna stylistyka( szczególnie widać to w detalach) i jakość to coś co mnie w niej urzekło.
Na stronie sklepu oczywiście dostępne są dedykowane szafki pod zlewozmywaki. My jednak zdecydowaliśmy się wybraną szafkę
adaptować do naszych potrzeb, bo gigantyczny, głęboki zlewozmywak niezbyt podobał się mojemu mężowi ;-).

Szafka przyjechała w pięknej szarości, z surowym blatem, który postanowiłam samodzielnie zaolejować,
bo nie umiałam się w momencie zamawiania szafki zdecydować na kolor blatu ;-).
Blat pierwotnie miał być orzechowo brązowy ale jest biały, a ja jestem bardzo zadowolona z efektu, który udało się uzyskać.

W tym miejscu zniknął bojler, który ogrzewa wodę w kuchni. Został przeniesiony pod blat i schowany w nowej szafce. Pojawiły się też nowe płytki. Pewnie wielu z Was uzna je za dość "oklepane" ale pięknie odbijają światło, którego w naszej kuchni nie ma zbyt wiele.

Czy ultranowoczesne kafle o fazowanych brzegach pasują do starego domu??

Nie dam Wam jeszcze dzisiaj możliwości oceny całego wnętrza,
bo jeszcze kilka rzeczy muszę "dopieścić"
a powinno się to udać w najbliższym czasie ;-).

O tym czy zmiany są udane zwykle świadczy to w jaki sposób odbiera się dane miejsce.
Do wyglądu tego miejsca po remoncie przyzwyczajałam się nie dłużej niż...5 minut.
Tyle wystarczyło, żeby zapomnieć, że bojler i paździerzowe szafki były z nami "od zawsze".

Metamorfoza kącika kuchennego pociągnęła za sobą zmiany w całej kuchni.

Zamarzyło mi się ją trochę odmłodzić...dodać koloru.

Jeszcze tutaj tego nie widać ale możecie już zobaczyć w jakim kierunku zmierzam.

W kuchni pojawiły się pierwsze szarości i róże. Nie zamierzam rezygnować całkowicie z koloru niebieskiego, bo to przecież znak rozpoznawczy naszej Chatki.

Jeśli kiedykolwiek widząc zdjęcie kuchni z białym kredensem( w dniu dzisiejszym już mocno nieaktualne, bo biały kredens także przeszedł metamorfozę) zachwycaliście się moją wiejską kuchnią to teraz wiecie, że nie każdy jej kąt był ładny i dopracowany i taki jakbym sobie życzyła.
A jak było przed remontem??
Jest na co popatrzeć :-).

To zaledwie mały wycinek mojej starej/nowej kuchni.
Nie wszystko jeszcze dokładnie wyczyszczone i widać to na niektórych zdjęciach.
Wybaczcie te drobne niedoróbki, bo pracy mamy mnóstwo i nie zawsze jest czas, żeby skupiać się na drobiazgach.
Zmiany postępują. Mam nadzieję, że z przyjemnością będziecie oglądać kolejne ich etapy.
Miłego dnia i wspaniałego tygodnia dla Was.

OLA

PÓŁKA Z DREWNIANEJ SKRZYNKI - INDUSTRIALNY POKÓJ DZIECKA

MAŁY POKÓJ mojego DZIECKA to moje przekleństwo.

Nie można tutaj stylizacyjnie poszaleć i dosłownie każdy skrawek wolnego miejsca musi być jak najdokładniej wykorzystany (szerzej o całym wystroju pokoju pisałam TUTAJ)

Staram się nie zagracać jego przestrzeni...co w przypadku powierzchni niespełna 6 metrów kwadratowych jest nie lada wyzwaniem. Podobają mi się heksagonalne półki, cieniutkie półki na książki z szufladkami, proporczyki, girlandy, wieszaki, druciane figurki...i oczywiście to wszystko chciałabym tam wcisnąć, co niekoniecznie okazałoby się dobrym pomysłem.

19 czerwca Franek skończył 10 lat i w związku z tym do jego już i tak dużej kolekcji klocków LEGO dołączyły kolejne zestawy. Duńska zabawka w moim mniemaniu wpływa pozytywnie na rozwój i kreatywność dziecka wobec tego nawet przez myśl mi nie przeszło aby pozbyć się część kolekcji - zresztą dorastający chłopiec z pewnością by na to nie pozwolił.

Cztery wojskowe skrzynie pod łóżkiem pękają od klocków. Przez ostatnie kilka tygodni to jedna z nich pełniła rolę stojaka na statki NINJAGO, które Franek otrzymał podczas swoich ostatnich urodzin; utrudniając skutecznie przemieszczanie się po wąskiej podłodze i zmniejszając jej powierzchnię.

Decyzja o stworzeniu dodatkowej półki/stojaka/ pojemnika na klocki dojrzewała powoli,
ale kolejny siniec na goleni (kiedy to cichaczem i po ciemku - tuż po zaśnięciu młodego mężczyzny - wycofywałam się z pokoju F.) sprawił, że nieśmiale kiełkująca myśl o zmianie nabrała natychmiastowej mocy sprawczej.

Pierwotnie na ścianie miał wisieć regał samodzielnie wykonany!!!

O wypasionym projekcie nie mogło być mowy...myślałam o kilku deskach połączonych ze sobą za pomocą śrub. Aby ułatwić sobie pracę chciałam użyć narzędzia, które bije rekordy popularności w Stanach Zjednoczonych i przy pomocy, którego nawet dzieci budują tam swoje pierwsze meble, a mianowicie KREG JIGA. Internet pęka w szwach na tutoriali "już nie dziecięco banalnych" mebli wykonanych przy pomocy tego narzędzia

Pewnego czwartkowego popołudnia wyszliście z marketu budowlanego zaopatrzeni w kilka części sklejki dociętej pod wymiar. W domu ochoczo zabraliśmy się za skręcanie i po upływie godziny regalik był gotowy.
I...klops!!!
What went wrong?? What went wrong??
Regał skręcony i pomalowany!!!
Dlaczego więc zamiast własnoręcznie wykonanego regału na ścianie wisi stara skrzynka??

Zmierzam... powoli zmierzam do zaspokojenia Waszej ciekawości.
Nasz projekt nie brał pod uwagę ciężaru konstrukcji. Zanim powiesiliśmy regał na miejscu, spokoju nie dawały mi wizje o sklejce miażdżącej nogi mojego dziecka.
Muszę przyznać że takie wizje to dla mnie nie pierwszyzna ;-).
W każdym razie stara skrzynka okazała się lżejsza wagowo i wizualnie od mojego pierwotnego pomysłu i na dodatek doskonale wpisała się w ogólny lekko industrialny look pokoju...przerażające wizje odeszły w zapomnienie.
Cudownie stare drewno, nadszarpnięte zębem czasu, skażone bytowaniem szkodników drewna zostało przekształcone w produkt doskonałej jakości.
To nie byle jaka stara skrzynka po owocach.
To nie licha deska.
To przemyślana i naprawdę solidna konstrukcja.

Skrzyneczka przyjechała ze mną ze Starachowic, z #bloggersphotomeeting2 , w którym miałam niewątpliwą przyjemność uczestniczyć na początku lipca.
Jeśli pamiętacie cudowny klimat piątkowej, spotkaniowej kolacji to z pewnością zauważyliście, że produkty z REGALII były tam doskonale widoczne.
Jeśli natomiast jakimś sposobem przeoczyliście relacje z tego wydarzenia w blogosferze zapraszam TUTAJ.

REGALIA to nie tylko skrzynki, podkładki, szkatułki i tace wykonane z drewna z odzysku to przede wszystkim cudownej urody meble.
Zajrzyjcie koniecznie na stronę TUTAJ.

Spodobała Wam się skrzynka i może macie ochotę otrzymać podobną??

Nie pozostaje mi nic innego jak zaprosić Was na konkurs.

Nagrody jak ja zdjęciu, w sumie trzy ale zamierzam obdarować dwie osoby.
Małe skrzyneczki jako komplet trafią do pierwszego zwycięzcy, a duża skrzynka do drugiego.
Konkurs trwa od dzisiaj do 26 sierpnia do północy.
Pozostaw komentarz wyrażający chęć uczestnictwa w zabawie pod tym postem.
Jeśli masz bloga umieść baner u siebie na blogu z odnośnikiem do konkursu.
Jeśli nie masz wystarczy, że zostawisz swoje dane mailowe.
Będzie mi miło jeśli dodasz mój blog do obserwowanych i polubisz go na facebooku ale nie jest to warunek konieczny ;-).
Wysyłam nagrody tylko na terenie Polski.

A w przyszłym tygodniu nie będę zamęczać Was już pokojem Franka...
przyszedł czas na Chatkowe klimaty.
Miłego końca tygodnia

OLA

JAK ODMIENIĆ WYGLĄD OKNA ??- ROLETA RZYMSKA

W pokoju Franka mamy całkiem duże okno. Niestety okno wychodzi na wschód co oznacza, że słońce zagląda intensywnie do pokoju jedynie w godzinach od 7 do 10 rano...potem w pokoju jest umiarkowanie jasno. Latem nie jest to zbyt uciążliwe, najgorzej jest późną jesienią i zimą. Wtedy deficyt światła w małym pokoju jest dobijający.
Parę lat temu kiedy jeszcze nie robiłam świadomych zakupów wybrałam do pokoju Franka plastikową roletę na okno w kolorze zgaszonej czerwieni. Pokój przechodził kolejne remonty, a nam nie spieszyło się z jej wymianą chociaż zupełnie do tego pomieszczenia nie pasowała ale dość dobrze spełniała nasze ówczesne potrzeby. Kiedy lądowały na niej malutkie łapki kilkuletniego chłopca swobodnie można ją było wyczyścić wodą z mydłem, a rankiem pozwalała przedłużyć sen naszego szkraba o kilka minut. Co dla zmęczonych rodziców małego dziecka ma niebagatelne znaczenie.

W tym roku zdecydowaliśmy się wymienić roletę na ROLETĘ RZYMSKĄ i w dodatku w kolorze białym.

Przyznam szczerze, że miałam wątpliwości co do koloru rolety.
(Zdjęcia pod światło obnażyły kondycję szyby...o dziwo dotychczas tego nie zauważałam ;-))

Franek nie należy do porządnickich. Bałam się plam po pisakach ( nie pytajcie dlaczego) i tłustych śladów po palcach ( też nie pytajcie dlaczego). Nowa roleta jest z nami już czwarty miesiąc, a moje obawy okazały się bezpodstawne.

W pokoju jest jasno...rano bardzo jasno. Wpadające promienie słoneczne pięknie rozprasza tkanina o grubym splocie. Aby utrwalić to na zdjęciach postanowiłam wstać o siódmej!!! rano. Syn spał słodko w naszej sypialni kiedy matka ( wariatka!!!) rozkładała swoje sprzęty ;-).

Popołudniami wpada do nas światło o mniejszym natężeniu ale mimo to w pokoju nie jest tak ciemno jak przy poprzedniej rolecie.

Tkanina jest na tyle gruba, że wieczorami sąsiad nie zagląda nam przez okno...a nawet jeśli usiłuje to i tak nic nie zobaczy. Może to zabrzmi dziwnie ale mimo, że prowadzę bloga to staram się chronić swoją prywatność.

Przez lata okazało się, że nasze dziecko jest śpiochem... więc jasna roleta nie powoduje, że Franek budzi się wcześniej, nawet teraz kiedy jego łóżko stoi przy oknie. A jak już się obudzi to zaczyna dzień od wywalania klocków na środek pokoju...do sypialni rodziców zmierza najczęściej około 9 rano.

Poprzednia roleta montowana była na oknie...przez co zmniejszał się wymiar szyby. Obecnie całe okno jest odsłonięte, co ma niebagatelne znaczenie jeśli chcemy zrobić rzecz tak prozaiczną jak jego dokładne umycie. Po zdemontowaniu starego produktu okazało się, że pod prowadnicami zbierał się brud, a rama ma pozostałości po "bezinwazyjnym" montażu rolety...klej z taśmy dwustronnej i malutkie dziury w ramie po śrubach.

Zamontować roletę w starym mieszkaniu nie jest wcale łatwo.

Ściany są tylko z pozoru proste i parapety bywają krzywe ;-).

Jedyną względnie prostą powierzchnią okazał się sufit wobec tego, roleta została zamontowała w linii równoległej do sufitu. A ja trwam w przekonaniu, że roleta wisi prosto...mimo że jej odległość od ściany przy suficie i w okolicach łóżka zmienia się o około 1,5 cm.

Roleta w pokoju Franka nie jest pierwszą rzymską roletą w naszym domu. Przed remontem kuchni mieliśmy w tym pomieszczeniu, roletę rzymską tekstylną innego producenta. Niestety materiał chłonął tłuszcz i parę wodną jak gąbka, przez co roleta wiecznie wyglądała jak brudna, mokra ściera. Nie tylko to było w niej denerwujące...sznurkowy mechanizm zwijania...zdecydowanie odradzam. Sznureczków nie daje się szybko doczyścić, a ryzyko dotknięcia ich ufajdanym łapskiem jest naprawdę duże, zwłaszcza w kuchni. Wiedziałam wiec, że "u nie zawsze sprzątającego" Franka i "u nie zawsze mającego czyste ręce" Franka muszę mieć coś, co daje się łatwo doczyścić w razie potrzeby i co sprawi, że nie będę drżeć za każdym razem kiedy mój syn znajdzie się przy rolecie. System koralikowy okazał się w naszym przypadku zbawienny.
Może pomyślicie, że ze mną nie do końca jest wszystko w porządku skoro denerwuje mnie taka błahostka jak brudny sznurek...tak naprawdę irytuje mnie brak staranności ( w projektach i realizacji)...dużą wagę przywiązuję do detali, bo wiem, że ich odpowiednie wykonanie może oszczędzić mi ogrom pracy w przyszłości. Mam więc w rolecie mechanizm kasetonowy z systemem koralikowym i nie mam brudnego, dyndającego sznureczka...Niekontrolowane dyndanie( które pewnie też by było źródłem moich frustracji...zaczynam się o siebie martwić ;-)) zostało wyeliminowane za pomocą specjalnej prowadnicy, którą montujemy na ścianie.

Pokój Franka za duży nie jest ale wiecie to doskonale, bo i wspominałam o tym wielokrotnie.
Każdy skrawek miejsca wykorzystywany jest do przechowywania.
Parapet od dawna służy za podręczną półkę. Na początku stały tam książeczki, potem mała kolekcja kamieni, dzisiaj to motywujący drewniany napis.
O ile czerwona plastikowa roleta miała mechanizm samoblokujący( automatycznie blokowała się na danej wysokości) i nasza obecna roleta go ma...to stara roleta rzymska w kuchni go nie posiadała. Zjeżdżała bezwładnie na blat kuchenny...uszkadzając wszystko co napotkała na swej drodze.
Nie wyobrażam sobie takiej sytuacji teraz...a raczej wyobrażam sobie i już widzę, że ciągłe poprawianie drewnianych literek raczej by mi się nie spodobało ;-)

Roleta Capri pochodzi z DEKORII i po tym jak w naszym domu znalazł się tekstylny pokrowiec z tkaniny , o którym pisałam TUTAJ nie wyobrażałam sobie aby mój wybór padł na produkt innego producenta.
W związku z tym, że wybrałam na roletę tkaninę dość grubą to materiał pięknie się układa i stanowi prawdziwą ozdobę pokoju.
Mam dla Was zdjęcia, które najlepiej zobrazują moje dzisiejsze wywody.

Roleta spodobała mi się do tego stopnia, że myślę już o wymianie rolet w całym mieszkaniu...a w pierwszej kolejności chciałbym to zrobić w salonie.

Może kiedyś to moje wnętrzarskie marzenie się spełni.
Fajnego tygodnia dla Was!!

OLA

O PORTRETACH W STARACHOWICACH

Trochę inaczej to sobie zaplanowałam. Miałam pokazać Wam pewien skończony projekt i ruszyć z konkursem. Już jutro wyjeżdżam na wakacje więc do załatwienia milion spraw: ostatnie zakupy, pakowanie...W zeszłym roku obiecałam sobie, że nie będę zostawiać wszystkiego na ostatnią chwilę ale przez rok zdążyłam o tym zapomnieć. Przykre doświadczenia przedwyjazdowe zostały przykryte miłymi wakacyjnymi wspomnieniami. Od kilku dni mam istny kocioł tym większy, że jeszcze załatwiam sprawy związane z remontem naszej wiejskiej kuchni. W salonie piętrzą się: sterta prania, płytki, bateria kuchenna i zlewozmywak. Od 7 sierpnia( skaczę z radości!!!) będziemy mieć w domu na wsi istną kuchenną demolkę. Zniknie to co solą w mym oku i co skrzętnie omijam podczas fotografowania kuchni. HURRA!!!

Wreszcie będę Wam mogła pokazać inną część kuchni niż zwykle i nie czuć się przy tym tak jakbym pokazywała cycki - maksymalnie zażenowana ;-).

Dzisiaj po raz ostatni( TFU TFU nie ostatni, bo jeszcze konkurs) wracam do Starachowic i BLOGGERS PHOTO MEETING i do ostatniego dnia szkolenia, który wciągnął mnie na maksa.

Nigdy nie robiłam portretów, bo po prostu nie umiałam. Dzięki Izie wiem już czym to się je i jak sprawić, żeby nasz model nie wyglądał na zdjęciu jak rozjechany kot ;-)..

Uniwersalna rada dla modela : UWAŻAJ JAK SIEDZISZ - to czy masz proste plecy będzie widoczne na zdjęciu ;-)

Uniwersalna rada dla fotografa: ZŁAP KONTAKT Z MODELEM..co w sytuacji, kiedy w osobę fotografowaną wycelowane jest 12 obiektywów i trwa walka o najlepsze ujęcia nie jest zadaniem łatwym ;)

Odkryłam, z dużą Izy pomocą, że mam obiektyw, który zasługuje, żeby się dobrze mu przyjrzeć, bo jest wprost stworzony to tego, żeby używać go podczas robienia portretów.
Korzystam ze sprzętu mojego męża, a teleobiektyw był tym obiektywem, którego omijałam szerokim łukiem.
Za namową Izy wygrzebałam go z dna przepastnej torby i nawet mogę powiedzieć, że polubiłam.
Nie wiem jak wytrzyma ze mną mój mąż, bo już mu zapowiedziałam, że na wakacjach wszędzie chodzę z aparatem ;-).
Ale...ale...aparat to nie jedyne moje uzależnienie. Od blisko roku dość intensywnie ćwiczę i nie wyobrażam sobie dwu tygodni bez umiarkowanej aktywności fizycznej. Zabieram matę, strój, buty...a hantle już poupychałam po walizkach. Szaleństwo!!!, a raczej pozytywne zakręcenie.

Oto jak widzę moje koleżanki. Wprawdzie tutaj i ówdzie zgubiła się ostrość ale i tak uważam, że są to bardzo udane próby.